Vanaf het begin heeft de ruimte gediend als een krachtige projectieplaats voor verlangens en utopieën – gezien de wereldwijde crises houdt het nog steeds de visie van een alternatief bestaan in. Apocalyptisch ontwaken en excentriek grensverlies worden belicht met ongeveer 100 werken van de moderniteit tot het heden – waaronder Max Ernst, El Lissitzky, Katharina Sieverding, Sophie Taeuber-Arp en Emma Talbot. De blik in de ruimte onthult kosmische dromen en wordt een reflectie over onze tegenwoordige tijd en toekomst.

Aan het begin van de 20e eeuw leek het einde van de wereld nabij. De Halley-commet en de vrees voor een botsing met de aarde wekten angsten en verlangens. Een bloeiende projectie van het aardse naar de ruimte te midden van technologie en rationalisering vermenigvuldigde zich in de kunsten. In theorie was het mogelijk geworden om de ruimte te verkennen, de kennis over astronomie was exponentieel toegenomen.

Sinds de jaren '80 neemt de kritische stemmen over de schijnbaar onbeperkte mogelijkheden van de ruimtevaart merkbaar toe. Tegenover de hoop om een alternatief leven op een vervangende planeet te vinden of dit mogelijk te maken, staat een toenemend cultuurpessimisme. De erkenning van de eindigheid van onze vitale hulpbronnen in het licht van menselijke hoogmoed en ons wangedrag leidt ook in de kunst tot nieuwe discoursen.